دنیل دی-لوئیس بالاخره بازگشته و این کارگردانی است که باید با او همکاری کند تا تاریخ اسکار را رقم بزنند
دنیل دی-لوئیس، یکی از بزرگترین و تحسینشدهترین بازیگران تمام دوران، در سال ۲۰۱۷ اعلام کرد که پس از بازی در فیلم Phantom Thread ساختهی پل توماس اندرسون (که برایش ششمین نامزدی اسکار بهترین بازیگر مرد را به همراه داشت) از هالیوود کنارهگیری میکند. اما فرصت بازی در فیلم Anemone، نخستین تجربه کارگردانی پسرش رونان دی-لوئیس، او را قانع کرد تا دوباره به صحنه بازگردد. حالا به نظر میرسد دریچهای تازه برای دورهای جدید از بازیهای خیرهکنندهی دی-لوئیس گشوده شده؛ دورهای که میتواند او را به پرافتخارترین بازیگر مرد تاریخ اسکار تبدیل کند.
برای دسترسی به اخبار و حواشی جدید سینما و به روزترین مقالات تکنولوژی، همچنین جهان بی پایان ویدیو گیم حتما به ببینیم سربزنید و از تماشای کانال یوتیوب ما غافل نشوید.
دی-لوئیس تاکنون سه جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد از شش نامزدی کسب کرده؛ بیش از هر بازیگر دیگری. اما از نظر تعداد کل جوایز با جک نیکلسون (دو جایزه بهترین بازیگر مرد و یک جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد) و والتر برنان (سه جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد) برابر است. یک برد دیگر، او را به پرافتخارترین بازیگر مرد تاریخ اسکار بدل خواهد کرد. البته این تنها او را با کاترین هپبورن برابر میکند که با چهار جایزه بهترین بازیگر زن، پرافتخارترین بازیگر کل تاریخ اسکار است. اگر دی-لوئیس بخواهد تاج او را تصاحب کند، یک کارگردان نمادین وجود دارد که باید (بالاخره) با او همکاری کند: کوئنتین تارانتینو.
چرا دی-لوئیس باید با کوئنتین تارانتینو کار کند؟
دی-لوئیس پیشتر با کارگردانان بزرگی چون مایکل مان، مارتین اسکورسیزی، پل توماس اندرسون و استیون اسپیلبرگ همکاری کرده است. با این حال، فهرست کارگردانان مشهور دیگری که هنوز با آنها کار نکرده نیز طولانی است. مثلاً دیوید فینچر پروژههای زیادی داشته که هرگز ساخته نشدند، برخی از آنها شاید برای همکاری احتمالی با دی-لوئیس مناسب میبودند؛ اما هر دو بیش از حد سختگیر هستند و شاید کنار هم جفت نشوند (به علاوه آکادمی معمولاً فینچر را آنطور که باید تحویل نمیگیرد، بنابراین برد چهارم دی-لوئیس تضمینشده نخواهد بود). کریستوفر نولان چطور؟ او سابقه کار با بازیگران متد مثل دی-لوئیس را دارد (از جمله آل پاچینو در Insomnia و کریستین بیل و هیث لجر در The Dark Knight). او بهتازگی هم به جمع کارگردانان مورد توجه اسکار پیوسته و اگر پروژهی The Odyssey نتیجه بدهد، میتواند یک حماسهی بزرگ و پرزرقوبرق حول دی-لوئیس بسازد.
اما حتی این هم به اندازه همکاری دی-لوئیس و تارانتینو مطمئن به نظر نمیرسد؛ بهخصوص از نظر شانس اسکار، چون داستان جذابی برای آکادمی فراهم خواهد کرد. گفته میشود دی-لوئیس دههها پیش بعد از خواندن فیلمنامه Pulp Fiction میخواست نقش «وینسنت وگا» را بازی کند، اما تارانتینو فقط جان تراولتا را برای آن نقش در نظر داشت و نهایتاً هیچوقت با هم همکاری نکردند. حالا که تارانتینو برای خودش سقف ۱۰ فیلم تعیین کرده و به پایان دوران کارگردانی نزدیک میشود، بهترین زمان است تا این همکاری بالاخره رخ دهد.
تصور کنید: فیلم دهم و پایانی کوئنتین تارانتینو با بازی دنیل دی-لوئیس — احتمالاً بهترین بازیگر تمام دوران — که برای بازی در فیلم پسرش از بازنشستگی برگشته و حالا با یکی از بزرگترین فیلمسازان تاریخ همکاری میکند. آکادمی قبل از اینکه بداند فیلم درباره چیست، رأیهایش را آماده کرده خواهد بود. یا شاید هم تارانتینو آنقدر روی پروژه آخرش حساس باشد که مدتی طول بکشد تا چیزی پیدا کند که واقعاً راضیاش کند. در آن صورت کافی است اعلام کند که فیلم را با دنیل دی-لوئیس میسازد و همین برای هیجانزده کردن همه کافی خواهد بود — حتی اگر هرگز ساخته نشود. شاید دی-لوئیس آخرین اسکار یا دو اسکار باقیمانده را نگیرد، اما میتوان مطمئن بود که او خودش کمتر از ما برای آن اهمیت قائل است.
در انتها از شما عزیزان دعوت میشود که برای مطالعه مقاله مربوط به اولین تصویر کودی رودز در نقش گایل در فیلم Street Fighter کلیک کنید.